De kunst van Station Eleven

Aflevering 22 van mijn tweemaandelijkse nieuwsbrief I Like To Watch over televisieseries

<<< abonneer je hier op I Like To Watch >>>

Beste lezer,

De laatste keer dat ik deze nieuwsbrief schreef, vlak voor m’n zwangerschapsverlof, zaten we nog middenin de pandemie. Inmiddels hebben we die ingeruild voor oorlog. Als we al niet in de donkerste tijdlijn zaten, zitten we het nu wel.

Is het futiel om een nieuwsbrief over tv-series te versturen terwijl hier niet heel ver vandaan mensen gebombardeerd worden? Ja. Enorm. Waarom ik ‘m dan toch verstuur? Omdat dit (helaas) niet de enige oorlog is die momenteel woedt in de wereld. En, laten we eerlijk zijn, het is hier op aarde sowieso behoorlijk ellendig de afgelopen jaren. Maar ook middenin de donkerste tijdlijn, of misschien juist middenin de donkerste tijdlijn, moeten er lichtpuntjes zijn. Afleiding van al dat nieuws dat buikpijn geeft. Iets anders dan doomscrollen. Een plek om naar te ontsnappen. (Al is het natuurlijk een luxe om het nare nieuws even ‘uit te kunnen zetten’.)

Station Eleven

In een van de meest hartverwarmende scènes van Station Eleven, de allerbeste serie die tijdens mijn verlof uitkwam, recreëert een van de hoofdpersonen aan zijn keukentafel het nummer Excursions van A Tribe Called Quest. Buiten zijn appartement in een glazen woontoren in Chicago is vrijwel iedereen dood, bezweken aan een absurd dodelijk griepvirus zonder incubatietijd. Dat hij er nog is, is domme mazzel. Rappend over een op een bandrecorder zelf geknipte en geplakte beat (Spotify is al een tijdje uit de lucht) haalt hij een stukje popcultuur van het ‘before’ terug. En samen met de herinnering aan A Tribe Called Quest tilt hij even de zware deken van verdriet en angst van zichzelf en de andere twee mensen aan de keukentafel op. Een lichtpuntje in de duisternis. De wereld zoals-ie was is vergaan, maar de magie van kunst – of het nou hiphop, Shakespeare of de jaren ‘80 klassieker Pretty in Pink is – heeft het overleefd.

Nu kan ik me voorstellen dat je in een post-apocalyptische wereld de schaarse elektriciteit misschien niet kunt opmaken aan een serie van bijna tien uur, maar mocht het ooit zo ver zijn en ik vind een generator op zonnepanelen, dan zou deze miniserie bij mij absoluut op repeat gaan. Heb je Station Eleven (Ziggo Movies & Series XL) tot nu toe links laten liggen omdat het over een pandemie gaat? Geef het dan alsjeblieft een kans. De serie gaat namelijk helemaal niet over een pandemie. Ja, in de eerste aflevering gaan miljarden mensen dood. Maar na tien afleveringen heb ik nog steeds geen idee wat voor griepvirus het eigenlijk was, laat staan dat er oeverloos is geëmmerd over het r-getal, de effectiviteit van mondkapjes of vaccins.

Needle drops

Station Eleven gaat over het ‘daarna’. Over het handjevol mensen dat is overgebleven en hoe zij in plukjes verspreid over de wereld verdergaan met leven, of iets dat er op lijkt. Station Eleven is, net als het boek waarop het is gebaseerd, werkelijk prachtig. Een masterclass in het verhalen vertellen met tekst, beeld en geluid (de needle drops zijn werkelijk perfect!). En het is een ode aan popcultuur en de manier waarop kunst ons ook in de donkerste tijden kan verbinden, lichter maken én vermaken.

Niet iedere televisieserie is het waard om de apocalyps te overleven, maar met de komst van HBO Max volgende week (EIN-DE-LIJK) is het Nederlandse streaminglandschap aardig wat geweldige titels rijker. Hieronder tip ik de series waar ik het meest naar uitkijk, plus natuurlijk de andere releases die je niet mag missen.

Veel kijkplezier,

Anke

ps. Kijk je liever niet (te lang) weg, en wil je iets doen? Hier vind je een aantal goede manieren om de mensen in Oekraïne te helpen.

Lees de rest van de nieuwsbrief hier>