Luidt Ted Lasso het tijdperk van de good guy in?

Aflevering 12 van mijn tweemaandelijkse nieuwsbrief I Like To Watch over televisieseries

<<< abonneer je hier op I Like To Watch >>>

Beste lezer,

Tony Soprano, Don Draper, Walter White, Dexter, zelfs Tyrion Lannister. Ik denk dat het niet overdreven is om te stellen dat de mannelijke televisiepersonages die we de afgelopen twee decennia het meest liefhadden, vreselijke mensen waren. Het waren maffiabazen, womanizers, drugs kingpins, seriemoordenaars en stuk voor stuk diep beschadigde individuen. Wij sloten ze in ons hart en doopten ze ‘difficult men’, ware het een koosnaampje. Wat ze ook deden, we hadden ze lief en vonden de vrouwen die hen in de weg stonden vaak vreselijk irritant (zie: Skyler White en Betty Draper).

Ik denk niet dat we bovenstaande iconische personages ooit zullen afvallen, maar na de toxische masculiniteit die we de afgelopen jaren in meerdere landen de macht zagen grijpen (of beïnvloeden, zoals in ons land) en de eindeloze stroom aan onthutsende #MeToo-onthullingen, is de ‘moeilijke man’, de narcistische antiheld, wat uit de gratie. De beste series van het afgelopen jaar hadden daarom eerder moeilijke vrouwen (Mare of Easttown) of ingewikkelde, maar in de basis goede mannen (It’s A SinNormal People) in de hoofdrol.

De allerbeste man van alle televisiemannen van dit moment is zonder twijfel Ted Lasso. Het feit dat deze immer positieve, ongelooflijk empathische goedzak die klinkt als zijn zoon van acht als hij scheldt en een ouderwetse borstelsnor en zachtaardig Midwestern-accent heeft, door zoveel mensen wordt aanbeden, kan zomaar betekenen dat ‘het tijdperk van de good guy’ is aangebroken.

Het succes laat in ieder geval zien dat we toe zijn aan positiviteit. Aan een held die mensen belangrijker vindt dan winnen. Die iedereen benadert met een open vizier. Aan iemand die ons inspireert om een beter mens te zijn. En dat doet Ted, ook al bestaat zijn vocabulaire voornamelijk uit tegeltjeswijsheden als ‘Even Woody and Buzz got under each other’s plastic’, ‘All right, fellas, you gotta remember, your body is like day-old rice. If it ain’t warmed up properly, something real bad could happen’en ‘You beating yourself up is like Woody Allen playing the clarinet. I don’t want to hear it’.

Maar wat Ted Lasso wat mij betreft echt onweerstaanbaar maakt, is het effect dat hij op de mensen om hem heen heeft. Vrijwel iedereen in de serie is een betere versie van zichzelf geworden, dankzij Ted. Zelfs de meest arrogante voetballertjes. En dat is voor de verandering vreselijk verfrissend. De difficult men hadden immers meestal het tegenovergestelde effect op hun omgeving. Het feit dat acteur Jason Sudeikis, die Lasso speelt, (mede-)bedacht en vormgeeft, in het echt ook nog eens behoorlijk veel van zijn personage blijkt weg te hebben (zie ook onderaan deze brief), maakt het af.

Seizoen twee van Ted Lasso begint vrijdag bij Apple TV+, en als je nog geen abonnement had, dan is alleen deze serie het geld al waard (al heeft de service inmiddels meerdere goede titels). Ik had de mazzel om alvast acht afleveringen te bekijken, en durf te stellen dat dit seizoen zelfs beter is dan het eerste. Ook al was de eerste aflevering een van de mindere. Maar vanaf het moment dat seizoen twee z’n houvast vindt, is het raak. Het gaat dieper (letterlijk, AFC Richmond krijgt een psycholoog), durft meer risico’s te nemen (er is een kerstaflevering en een regelrechte ode aan de Britse romcom), kijkt verder dan alleen Ted (Roy Kent!!) en is op momenten zelfs aardig hartverscheurend (ik verklap niks, maar oef…).

Na al die moeilijke mannen en een ellendig jaar aan coronavarianten en natuurgeweld, is Ted Lasso de good guy die we nodig hebben. En vooralsnog stelt hij niet teleur.

Veel kijkplezier!

Anke

Lees de rest van de nieuwsbrief hier >

<<< abonneer je hier op I Like To Watch >>>