BBC’s Time is moeilijke televisie

Aflevering 14 van mijn tweemaandelijkse nieuwsbrief I Like To Watch over televisieseries

<<< abonneer je hier op I Like To Watch >>>

Beste lezer,

‘Een afmattend portret van het leven in de gevangenis’, zo omschrijft de Britse krant The Evening Standard de BBC-miniserie Time, om het in dezelfde zin ook ‘essentiële televisie’ te noemen waardoor het bijna klinkt als verplicht huiswerk.

Moeilijke maar noodzakelijke televisie. Ik gebruik de termen zelf ook regelmatig. The Underground Railroad omschreef ik als ‘een meesterwerk dat soms pijn doet’. When They See Us: ‘pijnlijk maar belangrijk’. Het was pas tijdens een Q&A met de cast en makers van Time deze zomer dat ik me realiseerde dat zo’n omschrijving misschien niet altijd wordt opgevat als het immense compliment dat het wat mij betreft is.

Timeeen serie over het gevangeniswezen met Sean Bean en Stephen Graham in indrukwekkende hoofdrollen, is inderdaad geen makkelijke zit (ook zo’n omschrijving). De pijn, onmacht, angst en het torenhoge schuldgevoel dat van het gezicht van meerdere gevangenen is af te lezen, laten je niet onberoerd. Net als hun vaak schrijnende verhalen en de harde, brute werkelijkheid van het gevangeniswezen.

Maar tijdens die Q&A moest acteur Stephen Graham niets weten van de term ‘difficult to watch’. In een redelijk gepassioneerd en daardoor wat onsamenhangend relaas liet hij weten dat hij juist trots is om in dingen te spelen die zogenaamd moeilijk zijn. Want dat zijn per definitie de producties die je aan het denken zetten. Graham: ‘Hoe heet die succesvolle Netflix-serie ook alweer, Bridgerton? Die is niet moeilijk om te kijken, nee. Maar weet je waarom dit wel lastig is? Omdat het je woonkamer inkomt en je dwingt om naar een samenleving te kijken waar je zelf ook deel van uitmaakt.’ 

De zogenaamde moeilijke series dwingen je inderdaad vaak te kijken naar de naarste kanten van de mensheid, zoals racisme, ongelijkheid, onrecht, geweld, haat en onderdrukking. Of het neemt je mee naar situaties die ongemakkelijk zijn zoals de miniserie Scenes From a Marriage, de HBO-remake die deze maand uitkomt (zie onder voor meer info) waarin het uiteenvallen van een huwelijk op intieme wijze wordt weergegeven. Ook niet echt iets om vrolijk van te worden.

Toch zijn dit wat mij betreft vaak de beste, meest indrukwekkende series. Ik keek gisterochtend de eerste aflevering van Scenes From a Marriage (als tv-recensent ‘moet’ je overdag series kijken) en was er urenlang kapot van. Nu was dit wat onhandig omdat ik vervolgens daas op het schoolplein stond om m’n kind op te halen. Maar een serie die je zo kan raken dat het oprecht een beetje pijn doet, dat is wat mij betreft bijzonder. Dat is een ervaring. En dat er daarnaast dingen als Bridgerton of Ted Lasso bestaan die ‘lekker wegkijken’ – wat ook een kunst is – is enkel prettig. Voor de balans. Als palate cleanser, zeg maar. (Al is Ted Lasso dit tweede seizoen ook iets minder makkelijk omdat er flinke scheuren in Teds vrolijke voorkomen lijken te komen, wat tot een absurde online backlash heeft geleid.)

Ik vind het een rotidee dat mensen wellicht kunstwerken als The Underground Railroad overslaan, omdat het door recensenten zoals ik is omschreven als moeilijk. Dus vanaf nu, als ik een serie moeilijk/geen makkelijke zit/zwaar noem, weet dan dat dit meestal een keiharde aanbeveling is. Allemaal kijken!

Time is deze week begonnen bij BBC First, de eerste aflevering is nog tot volgende week woensdag terug te zien (de rest volgt wekelijks). Toch meer zin in iets ‘makkelijks’? Ook in die categorie tip ik hieronder weer een paar (nieuwe) titels.

Veel kijkplezier,

Anke

Lees de rest van de nieuwsbrief hier >

<<< abonneer je hier op I Like To Watch >>>