‘Industry’ laat de bankwereld vanuit nieuw perspectief zien

Als HBO’s Industry over de werknemers van een Britse investeringsbank in de jaren 90 was gemaakt, was Robert (Harry Lawtey) de hoofdpersoon geweest. Dan had deze knappe, witte man ons aan de hand meegenomen in de snelle wereld van geld, macht en drugs in de Londense City. En was hij een briljante jonge bankier met een neus voor innovatieve deals geweest die razendsnel die onmogelijk steile ladder was opgeklommen naar immens succes en rijkdom.

Maar Industry speelt in 2020. „Niet alleen is dat verhaal al tot in den treure verteld”, zegt Mickey Down, één van de twee schrijvers van de nieuwe serie tijdens een groepsinterview via Zoom. „Het blijkt ook dat verhalen een stuk interessanter worden als ze niet vanuit die standaard heteroseksuele, wittemannenvisie worden verteld.”

Daarom kijkt Industry niet naar de grote spelers in de veel verguisde maar immer fascinerende bankwereld, maar naar de mensen die onderaan de ladder bungelen. In dit geval vijf nerveuze, net afgestudeerde jonge mensen met totaal verschillende achtergronden: Harper (Myha’la Herrold), een Amerikaanse die niet naar een prestige school ging maar naar een staatsuniversiteit in New York. Yasmin (Marisa Abela), een jonge vrouw die wil bewijzen dat ze meer is dan een mooi meisje met rijke ouders. De van zelfvertrouwen blakende en Oxford-afgestudeerde Gus (David Jonsson). De gestreste en naïeve Hari (Nabhaan Rizwan) die koste wat kost wil slagen. En de eerdergenoemde Robert – de enige witte heteroman – die met z’n nette, zwarte pak hoopt zijn arbeidersmilieu achter zich te laten. Al pesten z’n Oxford-afgestudeerde collega’s hem dagelijks dat hij eruitziet als een begrafenisondernemer.https://www.youtube-nocookie.com/embed/PbM84z4XYgc?feature=oembed

Diverse cast

„Het was geen cynische beslissing om deze groep zo divers te maken”, zegt schrijver Konrad Kay, die samen met Mickey Down jaren in de financiële sector werkte voordat ze beiden een carrière in de tv- en filmwereld begonnen. „Op dit laagste niveau is het daadwerkelijk zo. Daarnaast wilden we een cast met veel kleur en schaduw. Vijf personages die oprecht anders waren wat betreft achtergrond en visie.”

De serie heeft niet één duidelijke hoofdpersoon, toch voelt Harpers personage het meest als de persoon die vroeger – in die jaren-90-serie – het alfamannetje van de groep was geweest: slim, gedurfd, ambitieus en met een natuurlijk instinct voor het financiële wereldje en de mensen die het bevolken. Kay: „Het publiek heeft een zekere stereotiepe verwachting van een personage als Harper, een biraciale vrouw, en hoe zij zich zou moeten gedragen. Wij wilden hier juist zo ver mogelijk van blijven. Waarom zouden we haar zo beperken?” Voor Down en Kay voelde het radicaal om juist Harper centraal te plaatsen in het verhaal.

Jong en onbekend

Naast divers is de cast ook jong en relatief onbekend. Heel bewust, zegt uitvoerend producent David P. Davis. „Mickey en Konrad schreven voor het eerst een serie, ik ben voor het eerst uitvoerend producent, achter de camera hadden we regisseurs, designers en make-up-mensen die allemaal aan het begin van hun carrière staan. We hebben geprobeerd talent te verheffen in de hoop het televisielandschap te veranderen, achter en vóór de camera.”

Vandaar dat de cast bestaat uit jonge twintigers die, aldus Davis, net komen kijken. „Vroeger had je dertigjarigen die speelden dat ze twintig zijn en vijfentwintigjarigen die tieners speelden. Wij wilden de cast echt jong laten zijn.” Dat de kijker de beginnende acteurs nu leert kennen in hun rollen, maakt ze ook geloofwaardiger zegt Kay. „We gebruiken de film Dunkirk vaak als voorbeeld. Iedereen op dat strand was tussen de 17 en 25 jaar. Ze zagen eruit als kinderen. En dat klopt helemaal met hoe het werkelijk was, het waren kinderen op dat strand. Het gaf het geheel een reële rauwheid.”

Voor iedereen die bedenkingen heeft bij wéér een serie over de financiële wereld, niet direct ’s werelds favoriete industrie op het moment, Industry gaat meer over de immense druk van zo’n baan en de vriendschappen in deze competitieve wereld, dan om de daadwerkelijke deals. Lena Dunham, die de eerste aflevering regisseerde, omschreef het als een kruising tussen The Wolf of Wall Street en Melrose Place. Een vergelijking die de makers niet helemaal ondersteunen, al kunnen ze niet ontkennen dat het bovenal een drama over jonge mensen is. Daarom wordt er naast het werk, vooral heel veel aan drugs, seks en alcohol gedaan. Kay: „Het is een serie over twintigjarigen. Zelfs als je ze uit het bankleven haalt, dan zouden ze op vrijdagavond nog steeds compleet loslaten én losgaan.”

Gepubliceerd in NRC Handelsblad >